พันเบะ (ศิลปะแห่งการตีเหล็ก)

การตีเหล็กคือศิลปะการทำให้เหล็กและโลหะอ่อนตัวลงด้วยความร้อนของไฟ จากนั้นนำไปอบและขึ้นรูปเพื่อให้ได้รูปทรงตามต้องการในป ระวัติศาส ตร์ของเมียนมาร์ พบว่าประวัติศาสตร์ของช่างตีเหล็ก “หม่อง ทินเทล” เจริญรุ่งเรืองมาตั้งแต่สมัยตะกูง เพื่อเสริมความแข็งแก ร่งให้กั บโค รงสร้างของเจดีย์ชเวดากอง หลายปีก่อน ได้มีการเพิ่มตะปูเหล็กขนาด 2 x 1/2 นิ้ว เข้ากับโครงสร้างขอ งเจดีย์เพื่อเพิ่ มความ แข็งแร งของอิฐ ในการบูรณะเจดีย์ชเวดากองในปี พ.ศ. 2551-2552 ตะปูเหล่านี้ส่วนใหญ่พบในยเวโลน (วงแหวนของปุ่ มทรงกล มบนเจดีย์) และจยา-หม็อก/จยา-ลาน (กลีบดอกบัวประดับ) แม้กระทั่งก่อนที่เทคโนโลยีสมัยใหม่ของวิศวกรรมโยธาจะสร้างอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ตะปูก็ถูกนำมาใช้เพื่อเสริมความแข็งแกร่งให้กับเจดีย์ชเวดากองโดยราชวงศ์ต่างๆ ตามลำดับ นอกจากนี้พวกเขายังได้ทำ การบูชาสิ่งศักดิ์สิทธิ์ บนยอดกล้วยของเจดีย์ซึ่งเป็นฐานของร่ม (ฮตีตอว์) โดยใช้ทักษะการตีเหล็กของชาวพม่า